Blog

Η ζωή της Βίτα Σάρα Μπλέχνερ άλλαξε μέσα σε ένα σαββατιάτικο απόγευμα. Η βιβλιοθηκάριος από το Όσιανσαϊντ της Νέας Υόρκης βρισκόταν στο σπίτι της όταν ένιωσε οξύ πόνο στην πλάτη. Ένα χάπι για τη γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση δεν βοήθησε και ο σύζυγός της επέμεινε να πάνε στα επείγοντα.

Ήταν 7 Μαρτίου 2020, λίγες μόλις ημέρες πριν η Covid-19 μετατρέψει τα νοσοκομεία της Νέας Υόρκης σε πεδία διαρκούς πίεσης. Οι γιατροί παρέμειναν ψύχραιμοι όσο την υπέβαλλαν σε υπερηχογράφημα και αξονική τομογραφία. Όμως οι εικόνες ανέτρεψαν τα πάντα. Είχε όγκο στο πάγκρεας.

Η ίδια θυμάται ακόμη τη φράση που ξεστόμισε αμέσως: «Όχι, δεν γίνεται. Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό σε μένα. Δεν πίνω, δεν καπνίζω, κάνω υγιεινή ζωή».

Οι επιλογές της ήταν ελάχιστες. Ο καρκίνος του παγκρέατος παραμένει μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου. Μόνο ένας στους τέσσερις ασθενείς ζει έναν χρόνο μετά τη διάγνωση, ενώ μόλις ένας στους δέκα φτάνει τα δύο χρόνια. Μέσα σε αυτό το κλίμα αγωνίας, η Μπλέχνερ, ο σύζυγός της και οι τρεις γιοι τους άρχισαν να αναζητούν εναλλακτικές. Η διαδρομή τους τούς οδήγησε σε ένα από τα πιο δυναμικά αλλά και συχνά παρεξηγημένα πεδία της σύγχρονης ογκολογικής έρευνας: τα εξατομικευμένα mRNA εμβόλια κατά του καρκίνου.

Τι είναι το mRNA και γιατί επέστρεψε δυναμικά στο προσκήνιο

Το mRNA, ή αγγελιαφόρο RNA, είναι ένα μονόκλωνο μόριο που μεταφέρει γενετικές πληροφορίες από το DNA, κατευθύνοντας τη σύνθεση πρωτεϊνών. Οι περισσότεροι το γνώρισαν μέσα από τα σχολικά βιβλία της βιολογίας ή, πιο πρόσφατα, από τα εμβόλια για την Covid-19. Πολύ πριν από την πανδημία, όμως, είχε ήδη τραβήξει το ενδιαφέρον των ερευνητών του καρκίνου.

Η BioNTech, η γερμανική εταιρεία που σχεδίασε μαζί με την Pfizer ένα από τα πρώτα εμβόλια κατά της Covid-19, είχε αναπτύξει την τεχνολογία αυτή με επίκεντρο την ογκολογία ήδη για σχεδόν μία δεκαετία. Με άλλα λόγια, το εμβόλιο της πανδημίας δεν αποτέλεσε αφετηρία, αλλά παράγωγο μιας προϋπάρχουσας ερευνητικής πλατφόρμας.

Παρά τη μεγάλη ώθηση που έδωσαν τα εμβόλια της Covid-19 στην τεχνολογία, η δημόσια και πολιτική αντίδραση που ακολούθησε απείλησε να επιβραδύνει ή και να εκτροχιάσει δεκάδες ογκολογικά προγράμματα. Σήμερα, ωστόσο, οι ερευνητές βλέπουν ξανά ενθαρρυντικά σημάδια.

Η Ελίζαμπεθ Τζάφι, αναπληρώτρια διευθύντρια του Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center στο Johns Hopkins, μιλά για μια ιδιαίτερα ελπιδοφόρα περίοδο. Όπως λέει, αρκετές πρώιμες μελέτες δίνουν θετικά αποτελέσματα. Στο ίδιο μήκος κύματος, η δρ Κάθριν Γου από το Dana-Farber Cancer Institute και την Ιατρική Σχολή του Harvard υποστηρίζει ότι τα πρόσφατα θετικά δεδομένα από την κλινική πράξη βοήθησαν ώστε το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ να ανακοινώσει πρωτοβουλία συγκέντρωσης 200 εκατ. δολαρίων ειδικά για νέα αντικαρκινικά εμβόλια.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να φτιαχτεί εμβόλιο κατά του καρκίνου

Για να καθοδηγήσει τη θεραπεία της, η Μπλέχνερ απευθύνθηκε στο Memorial Sloan Kettering Cancer Center και στον δρ Βινόντ Μπαλατσάντραν, διευθυντή του Olayan Center for Cancer Vaccines.

Ο ίδιος εξηγεί ότι η δημιουργία εμβολίου κατά του καρκίνου είναι σαφώς πιο δύσκολη από την ανάπτυξη εμβολίου εναντίον ιού ή βακτηρίου. Ο λόγος είναι ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα έχει εξελιχθεί ώστε να αναγνωρίζει παθογόνους οργανισμούς ως ξένους. Στην περίπτωση του καρκίνου, όμως, ο στόχος προέρχεται από τους ίδιους τους ιστούς του οργανισμού. Ουσιαστικά, το ανοσοποιητικό καλείται να ξεχωρίσει ως απειλή κάτι που προέρχεται από το ίδιο το σώμα.

Ο Μπαλατσάντραν έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της επιστημονικής του διαδρομής στους όγκους του παγκρέατος ακριβώς επειδή πρόκειται για έναν εξαιρετικά ανθεκτικό και δύσκολο καρκίνο. Όπως λέει, για χρόνια σχεδόν τίποτα δεν έδειχνε να λειτουργεί πραγματικά.

Όταν η Μπλέχνερ έφτασε στο Memorial Sloan Kettering, ο ίδιος μόλις ξεκινούσε μια μελέτη για ένα πειραματικό mRNA εμβόλιο κατά του καρκίνου του παγκρέατος, σε συνδυασμό με ανοσοθεραπεία και χημειοθεραπεία. Πίστευε ότι αν η προσέγγιση αυτή πετύχαινε στο πάγκρεας, θα μπορούσε να ανοίξει δρόμο και για άλλους δύσκολους όγκους.

Η λογική των εξατομικευμένων αντικαρκινικών εμβολίων

Για να κατασκευάσει το εμβόλιο, ο Μπαλατσάντραν μελέτησε πρώτα τους λεγόμενους «υπερεπιζώντες», δηλαδή το μικρότερο από 10% των ασθενών με καρκίνο παγκρέατος που ζουν πάνω από πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση. Αυτό που ανακάλυψε ήταν εντυπωσιακό: το ανοσοποιητικό τους αναγνώριζε αυθόρμητα τα καρκινικά κύτταρα ως ξένα με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Στους ασθενείς αυτούς, τα Τ-λεμφοκύτταρα μέσα στους όγκους ήταν περίπου δωδεκαπλάσια σε σχέση με τον μέσο ασθενή. Μάλιστα, τα ίδια κύτταρα συνέχιζαν να κυκλοφορούν στον οργανισμό για περισσότερο από μία δεκαετία σε ορισμένες περιπτώσεις.

Η ερευνητική ομάδα κατέληξε ότι αυτά τα Τ-κύτταρα δεν χτυπούσαν γενικά τον καρκίνο. Αναγνώριζαν πολύ συγκεκριμένες μεταλλάξεις. Με άλλα λόγια, κάθε οργανισμός έβλεπε τον δικό του όγκο ως ξένο με έναν ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο. Για να αναπαραχθεί αυτή η άμυνα, το εμβόλιο έπρεπε να είναι εξατομικευμένο. Και η ταχύτερη, πιο ευέλικτη τεχνολογία για κάτι τέτοιο ήταν το RNA.

Η περίπτωση της Βίτα Σάρα Μπλέχνερ

Το πρώτο βήμα για τη συμμετοχή της στη μελέτη ήταν το χειρουργείο. Υποβλήθηκε στη λεγόμενη επέμβαση Whipple, ώστε να αφαιρεθεί ο όγκος από την κεφαλή του παγκρέατος. Στη συνέχεια, δείγματα του όγκου διατηρήθηκαν στο εργαστήριο και τεμαχίστηκαν σε εξαιρετικά λεπτές τομές. Μέσα σε λιγότερο από 72 ώρες, το υλικό είχε σταλεί στη Γερμανία, όπου οι τεχνικοί της BioNTech το μετέτρεψαν σε ένα διαυγές υγρό: ένα εξατομικευμένο εμβόλιο ειδικά σχεδιασμένο για τη Μπλέχνερ.

Λίγο περισσότερο από δύο μήνες μετά τη διάγνωσή της, το εμβόλιο επέστρεψε στη Νέα Υόρκη. Μέχρι τότε είχε ήδη λάβει έναν αναστολέα σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού, δηλαδή ένα ανοσοθεραπευτικό φάρμακο που κάνει τα ανοσοκύτταρα πιο αποτελεσματικά απέναντι στον καρκίνο. Για εννέα εβδομάδες, ο σύζυγός της τη μετέφερε κάθε εβδομάδα στο νοσοκομείο για τις εγχύσεις.

Ήταν η κορύφωση της πανδημίας. Εκείνη περνούσε οκτώ ώρες στο κρεβάτι του νοσοκομείου όσο το εμβόλιο έμπαινε στον οργανισμό της και εκείνος γύριζε άπραγος στο Λονγκ Άιλαντ μέχρι να έρθει η ώρα να την παραλάβει.

Όταν ολοκληρώθηκε το εμβολιαστικό σκέλος, ήρθε η σειρά της χημειοθεραπείας. Εκεί η κατάσταση εκτροχιάστηκε. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν τόσο σοβαρές που οι γιατροί αναγκάστηκαν να διακόψουν τη θεραπεία έπειτα από μόλις τρεις συνεδρίες. Η ίδια περιγράφει απώλεια βάρους, συνεχή ναυτία, βλάβη στο ήπαρ και επανειλημμένες εισαγωγές στο νοσοκομείο. Όταν αργότερα ένιωσε αρκετά δυνατή για να ξαναρχίσει, οι γιατροί έκριναν ότι δεν ήταν ασφαλές.

Σήμερα, περισσότερο από έξι χρόνια μετά, παραμένει χωρίς ενδείξεις νόσου.

Τα πρώτα κλινικά σήματα που αναζωπυρώνουν την αισιοδοξία

Η Μπλέχνερ δεν ήταν η μόνη εντυπωσιακή περίπτωση. Από τους 16 ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη του Μπαλατσάντραν, οι οκτώ εμφάνισαν ισχυρή ανοσολογική ανταπόκριση στο εξατομικευμένο mRNA εμβόλιο. Από αυτούς, οι επτά είναι ζωντανοί και καλά στην υγεία τους έξι χρόνια μετά την έναρξη της μελέτης.

Τα ευρήματα αυτά παρουσιάστηκαν στην ετήσια συνάντηση της American Association of Cancer Research στο Σαν Ντιέγκο. Αν και μια μελέτη με 16 ασθενείς δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστική απόδειξη, οι ερευνητές τη βλέπουν ως πολύ ισχυρή ένδειξη ότι η τεχνολογία μπορεί να προκαλέσει μακράς διάρκειας ανοσολογική απάντηση ακόμη και σε έναν από τους πιο δύσκολους καρκίνους.

Παράλληλα, έχει ήδη ξεκινήσει μεγαλύτερη πολυκεντρική μελέτη.

Τα νέα αυτά έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία εμφανίζονται και άλλες ελπιδοφόρες εξελίξεις στον καρκίνο του παγκρέατος. Πρώην Αμερικανός γερουσιαστής, ο Μπεν Σας, αποκάλυψε πρόσφατα ότι λαμβάνει πειραματικό φάρμακο που συρρίκνωσε τους όγκους του, αν και με σημαντικές παρενέργειες. Η Revolution Medicines ανακοίνωσε ότι, σε μελέτη φάσης 3, το daraxonrasib σχεδόν διπλασίασε τον χρόνο επιβίωσης σε ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο παγκρέατος, φτάνοντας τους 13,2 μήνες έναντι 6,7 μηνών στους συμμετέχοντες που δεν έλαβαν το φάρμακο. Η εταιρεία δήλωσε ότι θα επιδιώξει έγκριση από τον FDA.

Μια πολλά υποσχόμενη τεχνολογία που βρέθηκε στο στόχαστρο

Παρά την αισιοδοξία, η τεχνολογία mRNA πέρασε έναν εξαιρετικά δύσκολο χρόνο. Η πρώτη σοβαρή προειδοποίηση ήρθε τον Μάρτιο του 2025, όταν ερευνητές αποκάλυψαν ότι ο τότε υπηρεσιακός διευθυντής των National Institutes of Health, δρ Μάθιου Μέμολι, είχε ζητήσει να επισημαίνονται όλες οι επιχορηγήσεις, συνεργασίες και συμβάσεις που σχετίζονται με mRNA.

Τον Μάιο ακολούθησε πρόταση του Λευκού Οίκου για περικοπή άνω του 40% στη χρηματοδότηση του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου. Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα, το αμερικανικό υπουργείο Υγείας ακύρωσε συμφωνία 590 εκατ. δολαρίων με τη Moderna για την ανάπτυξη mRNA εμβολίου κατά πανδημικής γρίπης. Τον Αύγουστο, το ίδιο υπουργείο ανακοίνωσε ότι η BARDA δεν θα χρηματοδοτεί πλέον έρευνα mRNA, ακυρώνοντας 22 διαφορετικές συμβάσεις.

Ακολούθησε ακόμη ένα επεισόδιο αβεβαιότητας, όταν ο FDA ακύρωσε προσωρινά την αξιολόγηση του mRNA εμβολίου γρίπης της Moderna, επικρίνοντας τον σχεδιασμό της μελέτης, για να αναστρέψει την απόφαση μία εβδομάδα αργότερα υπό το βάρος έντονης κριτικής.

Ο επικεφαλής του FDA, δρ Μάρτι Μακάρι, δήλωσε ότι η υπηρεσία δεν έχει εχθρική στάση απέναντι στο mRNA και ότι οι περσινές ακυρώσεις συμβολαίων έγιναν για λόγους εξοικονόμησης δημόσιων πόρων. Πολλοί ερευνητές, ωστόσο, παραδέχονται ότι η εμπιστοσύνη τους κλονίστηκε.

Η Κάθριν Γου το λέει ανοιχτά: οι εξωτερικές πιέσεις είναι υπαρκτές. Και ο Ράιαν Σάλιβαν, διευθυντής του Center for Melanoma στο Mass General Brigham Cancer Institute, παρατηρεί ότι η καχυποψία απέναντι στα mRNA εμβόλια μετά την πανδημία δυσκόλεψε ακόμη και τη στρατολόγηση ασθενών σε κλινικές μελέτες.

Όπως σημειώνει, η αμφισβήτηση γύρω από τα εμβόλια μειώνεται κάπως όταν η συζήτηση αφορά καρκινικά εμβόλια, αλλά δεν έχει εξαφανιστεί πλήρως. Ορισμένοι ασθενείς εξακολουθούν να διστάζουν, ακόμη και όταν δίνουν μάχη με τη νόσο.

Από τα πλήρως εξατομικευμένα έως τα “έτοιμα από το ράφι” εμβόλια

Ο Σάλιβαν συμμετέχει σε πολλές μελέτες με mRNA εμβόλια, μεταξύ των οποίων και στη μεγάλη δοκιμή των Moderna και Merck, που εξετάζει θεραπεία με βάση το mRNA σε συνδυασμό με το Keytruda ως αγωγή για το μελάνωμα.

Τον Ιανουάριο, οι δύο εταιρείες ανακοίνωσαν ότι ο συνδυασμός μείωσε τη θνητότητα κατά 49% σε ορίζοντα πενταετίας. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη μελέτη φάσης 3, ενώ η ίδια θεραπευτική προσέγγιση δοκιμάζεται και σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, καρκίνο της ουροδόχου κύστης και νεφροκυτταρικό καρκίνωμα.

Όπως και στην περίπτωση της Μπλέχνερ, η θεραπεία για το μελάνωμα είναι εξατομικευμένη. Τα καρκινικά κύτταρα του ίδιου του ασθενούς χρησιμοποιούνται ώστε να σχεδιαστεί μια εξαιρετικά στοχευμένη ανοσολογική επίθεση.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη στρατηγική: τα γενικευμένα ή off-the-shelf εμβόλια, τα οποία δεν σχεδιάζονται ξεχωριστά για κάθε ασθενή. Η BioNTech αλλά και η συνεργασία Moderna/Merck αναπτύσσουν τέτοιες προσεγγίσεις, όπου το mRNA κωδικοποιεί προκαθορισμένα αντιγόνα, κοινά σε πολλούς ασθενείς με συγκεκριμένο τύπο όγκου, με στόχο να κινητοποιήσει πιο επιθετικά το ανοσοποιητικό σύστημα.

Η “καθολική” προσέγγιση που θέλει να ξυπνήσει το ανοσοποιητικό ακόμη πιο γρήγορα

Ο δρ Ηλίας Σαγιούρ, παιδο-ογκολόγος και ερευνητής στο University of Florida, προχώρησε ακόμη περισσότερο προς τη γενικευμένη κατεύθυνση. Δοκιμάζει mRNA εμβόλια που δεν κωδικοποιούν κάποιο συγκεκριμένο αντιγόνο. Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε πέρυσι στο Nature Biomedical Engineering, η ομάδα του χορήγησε σε ποντίκια ένα γενικευμένο εμβόλιο, χρησιμοποιώντας mRNA για να ενεργοποιήσει την παραγωγή της πρωτεΐνης PD-L1 και να κάνει έτσι τους όγκους πιο ευάλωτους στην ανοσοθεραπεία.

Το αποτέλεσμα ήταν θετικό. Ο Σαγιούρ θεωρεί ότι το mRNA δεν χρειάζεται πάντα να είναι πλήρως ειδικό για να επαναπρογραμματίσει την ανοσολογική απόκριση. Ο στόχος, όπως λέει, είναι να δημιουργηθεί ένα νέο παράδειγμα όπου το ανοσοποιητικό “ξυπνά” ταχύτερα.

Κατά τον ίδιο, οι δύο προσεγγίσεις δεν είναι ανταγωνιστικές. Θεωρητικά, ένας ασθενής θα μπορούσε να λάβει αρχικά ένα έτοιμο, καθολικό εμβόλιο για άμεση ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού και αργότερα ένα εξατομικευμένο εμβόλιο, προσαρμοσμένο στον δικό του όγκο.

Τα εμβόλια Covid μπορεί να προσφέρουν απρόσμενο ογκολογικό όφελος

Μια ακόμη ενδιαφέρουσα διάσταση προέκυψε από εργασία των δρ Άνταμ Γκρίπιν και Στίβεν Λιν στο MD Anderson Cancer Center. Οι ερευνητές εξέτασαν αρχεία περισσότερων από χιλίων ογκολογικών ασθενών που λάμβαναν αναστολείς σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού και διαπίστωσαν ότι ο εμβολιασμός με mRNA εμβόλιο κατά της Covid-19 συνδεόταν με καλύτερη ανταπόκριση στις αντικαρκινικές θεραπείες.

Σε ασθενείς με μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, όσοι είχαν κάνει εμβόλιο Covid μέσα σε 100 ημέρες πριν από την έναρξη της θεραπείας έζησαν σχεδόν διπλάσιο χρόνο σε σύγκριση με όσους δεν είχαν εμβολιαστεί. Στο μελάνωμα, η διαφορά στην επιβίωση δεν κατέστη δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια, επειδή πολλοί από τους εμβολιασμένους ασθενείς παρέμεναν ακόμη ζωντανοί.

Ο Γκρίπιν επισημαίνει ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται τα εμβόλια ως ένα εξαιρετικά στοχευμένο όπλο. Η έρευνά του, όμως, δείχνει ότι το mRNA μπορεί να λειτουργεί και ως γενικό σήμα συναγερμού για το ανοσοποιητικό σύστημα. Με βάση αυτή την ιδέα, ο ίδιος συνεργάζεται πλέον με τον Σαγιούρ για τον σχεδιασμό μελέτης όπου ασθενείς θα λαμβάνουν σκόπιμα εμβόλιο Covid πριν από την έναρξη αντικαρκινικής θεραπείας.

Η χρηματοδότηση επιστρέφει, αλλά οι πληγές παραμένουν

Ο δρ Ρόμπερτ Βόντερχαϊντε, διευθυντής του Abramson Cancer Center στο University of Pennsylvania και μελλοντικός πρόεδρος της American Association for Cancer Research, εκτιμά ότι το πεδίο δέχθηκε ισχυρά πλήγματα πέρυσι, αλλά η δημόσια πίεση λειτούργησε αντισταθμιστικά. Όπως λέει, το μήνυμα από τους ασθενείς και την κοινωνία ήταν σαφές: η έρευνα για τον καρκίνο είναι εξαιρετικά σημαντική.

Οι ομοσπονδιακές επιχορηγήσεις άρχισαν ξανά να ρέουν μετά από μήνες σοβαρών διακοπών. Ο διευθυντής του NCI, Άντονι Λετάι, ανέφερε πρόσφατα ότι στις 17 Μαρτίου απονεμήθηκαν 22 ανταγωνιστικές επιχορηγήσεις και άλλες 167 μέσα στις επόμενες τρεις και πλέον εβδομάδες.

Εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Υγείας δήλωσε ότι τα NIH και NCI εστιάζουν πλέον σε περιοχές υψηλού αντίκτυπου, συμπεριλαμβανομένων των αντικαρκινικών εμβολίων με βάση το mRNA, μαζί με πρόληψη και πρώιμη διάγνωση. Κατά την ίδια, η συντονισμένη επένδυση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μπορεί να επιταχύνει τη μεταφραστική έρευνα και να φέρει πιο γρήγορα τις νέες ανοσοθεραπείες στους ασθενείς.

Ωστόσο, η ανασφάλεια άφησε βαθιά ίχνη. Μία από τις προτάσεις του Σαγιούρ, που αφορούσε mRNA εμβόλιο για σπάνιο παιδικό όγκο εγκεφάλου, είχε εγκριθεί από το NCI πέρυσι. Όταν όμως μειώθηκε σχεδόν στο μισό ο συνολικός αριθμός των βραβεύσεων, η χρηματοδότηση τελικά δεν έφτασε ποτέ.

Ο ίδιος εκτιμά ότι η έρευνα θα προχωρήσει τελικά, αλλά χρειάζεται χρόνος για να βρεθούν νέοι πόροι. Όπως παραδέχεται, πλέον βλέπει τα οικονομικά της έρευνας πολύ πιο προσεκτικά, καθώς η υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο πηγή χρηματοδότησης μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική.

Η βιομηχανία κρατά ζωντανά τα πιο ώριμα προγράμματα

Παρά τις δυσκολίες στη δημόσια χρηματοδότηση, τα πιο ώριμα προγράμματα mRNA εμβολίων κατά του καρκίνου συνεχίζουν χάρη στην ιδιωτική στήριξη. Η Moderna αναμένει φέτος αποτελέσματα από τη μελέτη φάσης 3 στο μελάνωμα. Η Genentech και η BioNTech χρηματοδοτούν την παγκόσμια πολυκεντρική δοκιμή του εμβολίου που έλαβε η Μπλέχνερ, με τον Μπαλατσάντραν να ηγείται της προσπάθειας στο Memorial Sloan Kettering.

Κατά τον ίδιο, το μεγάλο πλεονέκτημα της πλατφόρμας RNA είναι ότι είναι γρήγορη, ισχυρή, ευέλικτη και κλιμακώσιμη. Υπάρχουν, ασφαλώς, και άλλοι τρόποι για την πρόκληση ανοσολογικής απόκρισης. Ωστόσο, θεωρεί ότι αυτή τη στιγμή το RNA δείχνει να υπερέχει.

Η Τζάφι προσθέτει ακόμη ένα κρίσιμο στοιχείο: κανένα από τα αντικαρκινικά εμβόλια που αναπτύσσονται σήμερα δεν έχει εγείρει μεγάλα ζητήματα ασφάλειας, ενώ το mRNA διαθέτει πλέον και το επιπλέον πλεονέκτημα της τεράστιας εμπειρίας από την πανδημία. Όπως υπογραμμίζει, έχουν ήδη χορηγηθεί περισσότερες από δύο δισεκατομμύρια δόσεις χωρίς να υπάρχουν δεδομένα που να δείχνουν ότι τα mRNA εμβόλια προκαλούν σοβαρά προβλήματα.

Από την επιβίωση στην ελπίδα

Η Βίτα Σάρα Μπλέχνερ δεν περιμένει πια με φόβο το επόμενο χτύπημα. Λέει ότι όταν ξεπέρασε το ορόσημο των πέντε χρόνων χωρίς καρκίνο, τότε συνειδητοποίησε πραγματικά πως τα είχε καταφέρει. Σήμερα μιλά με ευγνωμοσύνη για τα καθημερινά πράγματα που κάποτε θεωρούσε αυτονόητα: τους γάμους των παιδιών της που περιμένει, τις γιορτές που μπορεί πια να οργανώνει, τις οικογενειακές συγκεντρώσεις όπου ξαναβρήκε τη δύναμη να χορεύει, να τρώει και να χαίρεται τους δικούς της.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο συμπυκνώνεται και το νόημα όλης της προσπάθειας γύρω από τα mRNA εμβόλια κατά του καρκίνου. Δεν πρόκειται μόνο για μια τεχνολογική υπόσχεση. Πρόκειται για την πιθανότητα να μετατραπούν ορισμένες από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου από σχεδόν αδιέξοδες διαγνώσεις σε νόσους με πραγματικό περιθώριο μακροχρόνιας επιβίωσης.

Πηγή: healthpharma.gr