Blog

Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται το ΤΑΥΦΕ, ένα Ταμείο που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ισχυρή αναπτυξιακή πορεία και προβάλλεται ως παράδειγμα κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Ο κ. Γεράσιμος Κονιδάρης, Σύμβουλος Διοίκησης και Επικοινωνίας του ΤΑΥΦΕ, απαντά στις ερωτήσεις μας, προειδοποιεί για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η κατάργηση της υποχρεωτικότητας και εξηγεί γιατί –όπως υποστηρίζει– η κοινωνική ασφάλιση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ατομική επιλογή, αλλά ως συλλογική ευθύνη με κρίσιμο ρόλο στην προστασία των ασφαλισμένων.

Κύριε Κονιδάρη, με την ιδιότητά σας ως Συμβούλου Διοίκησης και Επικοινωνίας του ΤΑΥΦΕ, θα θέλαμε να ξεκινήσουμε με μια σύντομη περιγραφή του ρόλου σας στο Ταμείο και της εμπλοκής σας στα κρίσιμα ζητήματα που το αφορούν.

Κατ’ αρχάς να σας ευχαριστήσω για τη δυνατότητα που μας δίνετε να αναδείξουμε τη θετική πορεία και τον εξαιρετικά σημαντικό ρόλο του ΤΑΥΦΕ για δεκάδες χιλιάδες ασφαλισμένους στον κλάδο του φαρμάκου. Σε ό,τι αφορά την ερώτησή σας, πρέπει αρχικά να πω ότι εργάστηκα στο χώρο του Φαρμάκου επί 40 χρόνια και τερμάτισα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία το 2012 ως Διευθυντής Ανάπτυξης στη Sanofi-Aventis. Παράλληλα, υπηρέτησα επί 22 χρόνια ως Πρόεδρος της ΠΟΙΕ-ΦΣΕΚ, καθώς και επί 24 χρόνια ως Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος Παγκόσμιας Οργάνωσης για την ιατροφαρμακευτική ενημέρωση και περίθαλψη. Επίσης, επί σειρά ετών υπηρέτησα από θέσεις ευθύνης (Προέδρου και Αντιπροέδρου) τα ασφαλιστικά Ταμεία του κλάδου και με απόφαση των αρμοδίων οργάνων ανακηρύχθηκα επίτιμος πρόεδρος του ΤΕΑΥΦΕ. Επίσης, και επιτρέψτε μου χωρίς καμιά έπαρση να πω ότι είμαι από τους πρωτεργάτες της σωτηρίας της επικουρικής σύνταξης και του εφάπαξ των εργαζομένων στο Φάρμακο, καθώς στα πέτρινα χρόνια των μνημονίων μετατρέψαμε το 2014 το ΤΕΑΥΦΕ (επικουρική σύνταξη) και το ΤΑΥΦΕ (εφάπαξ) σε ΝΠΙΔ, σώζοντας την περιουσία και τα δικαιώματα των ασφαλισμένων και ειδικότερα των νέων. Υπηρέτησα ως Εντεταλμένος Σύμβουλος Διοίκησης στο ΤΕΑΥΦΕ ΝΠΙΔ (επικουρική σύνταξη) και το ΤΑΥΦΕ ΝΠΙΔ (εφάπαξ) και σήμερα είμαι Σύμβουλος Διοίκησης & Επικοινωνίας στο ΤΑΥΦΕ ΝΠΙΔ. Σε μια κρίσιμη περίοδο σαν κι αυτή που διανύουμε, που το δημογραφικό στη χώρα μας βρίσκεται στη χειρότερη καμπή του, και που στην Ελλάδα το 2030 ο πληθυσμός θα πέσει κάτω από τα 10 εκατ. κατοίκους, και που ο ασφαλιστικός και χρηματοοικονομικός αναλφαβητισμός ξεπερνά το 90%, βάλλεται το δημόσιο Ασφαλιστικό Σύστημα εν γένει, ενώ το ΤΑΥΦΕειδικότερα δέχεται μια παντελώς αναίτια επίθεση από το νόμο 5078/2023, ο οποίος στο επιχειρησιακό του σκέλος είναι παντελώς ανεφάρμοστος, στο νομικό του μέρος, όπως συμφωνούν όλοι οι διακεκριμένοι συνταγματολόγοι της χώρας, είναι αντισυνταγματικός, και παράλληλα παραβιάζει κατάφωρα και το ευρωπαϊκό και το διεθνές θεσμικό κεκτημένο, ενώ ταυτόχρονα συρρικνώνει τη σχηματισθείσα περιουσία των ασφαλισμένων από 22% έως 66% και εξυπηρετεί ιδιότυπα συμφέροντα. Πρέπει, πάντως, να σημειώσω ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εργασίας έδειξε πως «ακούει» τις ενστάσεις των συνταγματολόγων και τα απόλυτα τεκμηριωμένα επιχειρήματά μας, δίνοντας μια διετή παράταση για την άρση της υποχρεωτικότητας. Αντίστοιχα, σε πολύ πρόσφατη εκδήλωση του Ταμείου η υφυπουργός Εργασίας Άννα Ευθυμίου και ο γενικός γραμματέας του ίδιου υπουργείου, Κωνσταντίνος Τσαγκαρόπουλος, με τις παρεμβάσεις τους τόνισαν ότι ο εποικοδομητικός διάλογος συνεχίζεται με γνώμονα το καλό του Ταμείου και το συμφέρον των χιλιάδων ασφαλισμένων του. Παράλληλα, αναδείχθηκε ευρύτερα ότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο στο ΤΑΥΦΕ, αλλά στο συνολικό προσανατολισμό της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης. Η εμπειρία και τα συμπεράσματα που έχουν διαμορφωθεί επιβεβαιώνουν ότι η υποχρεωτικότητα λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας των πιο αδύναμων ασφαλισμένων. Επιπλέον, έχει καταστεί σαφές ότι η μετατροπή σε προαιρετικό καθεστώς δημιουργεί κινδύνους για τη βιωσιμότητα ακόμη και υγιών Ταμείων.

Βάσει του ρόλου σας και της βαθιάς γνώσης των θεμάτων του ΤΑΥΦΕ, ας ξεκινήσουμε με μια σύντομη αποτύπωση: ποια είναι η σημερινή κατάσταση του ΤΑΥΦΕ;

Χωρίς καμιά υπερβολή και χωρίς ίχνος υποκειμενισμού, όλα τα δεδομένα του ΤΑΥΦΕ, τα οποία δεν αμφισβητούνται από κανέναν, δείχνουν ότι πρόκειται για ένα success story, για ένα Ταμείο-πρότυπο που υπηρετεί την περιουσία και τα συμφέροντα των ασφαλισμένων του, με τη μορφή της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, χωρίς καμιά οικονομική κρατική στήριξη. Η πορεία του ΤΑΥΦΕ από το 2014 που μετατράπηκε σε ΝΠΙΔ, είναι εξαιρετικά θετική και αυτό αποτυπώνεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο σε όλους τους δείκτες. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι η περιουσία του ΤΑΥΦΕ, με επαγγελματική διαχείριση των αποθεματικών του με το χαμηλότερο δείκτη κινδύνου, από 40 εκατ. ευρώ το 2014, στις 31/12/2025 ανήλθε στα 280 εκατ. ευρώ, καταγράφοντας αύξηση 700%. Την ίδια περίοδο το αναλογιστικό έλλειμμα μειώθηκε κατά 36% και, μάλιστα, χωρίς καμία επιπλέον μείωση του αποδιδόμενου εφάπαξ -πλην της προβλεπόμενης από το μνημονιακό νόμο 4093/2012 για τους παλαιούς ασφαλισμένους. Αντίστοιχα, το κόστος διοικητικής λειτουργίας μειώθηκε κατά 25%, ενώ ο χρόνος απονομής του εφάπαξ μειώθηκε σε 3-6 μήνες, από 1 έως 2,5 χρόνια που ήταν πριν. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι την περίοδο 2014-2024 είχαμε 1.028% αύξηση στους ελέγχους, γεγονός που έφερε αντίστοιχη αύξηση 24.217% των βεβαιωμένων οφειλών, 250% αύξηση των εισπράξεων από οφειλές, 78% αύξηση των εισόδων από τις εισφορές και 40% αύξηση των ασφαλισμένων. Τέλος, την ίδια περίοδο συντάχθηκαν ισολογισμοί 17 ετών (2007-2024) και έγιναν έλεγχοι από ορκωτούς λογιστές, καταχωρίστηκαν στην ΗΔΙΚΑ εισφορές επίσης 17 ετών (2007-2024) και εκπονήθηκαν 17 Αναλογιστικές Μελέτες, όταν η πρώτη Αναλογιστική Μελέτη από συστάσεως και των δύο κλάδων το 1943, έγινε επί θητείας μου ως Προέδρου του ενιαίου ΤΕΑΥΦΕ το 1999 για πρώτη φορά στο δημόσιο σύστημα!!! Τα στοιχεία, λοιπόν, μιλούν από μόνα τους και αποδεικνύουν αυτό που είπα πριν: ότι το ΤΑΥΦΕ είναι ένα Ταμείο-πρότυπο κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, ενταγμένο από την ίδρυσή του στον πυρήνα της δημόσιας υποχρεωτικής Κοινωνικής Ασφάλισης. ‘Οσοι εθελοτυφλούν σήμερα και δεν το αποδέχονται, ενεργούν υποσυνείδητα σε βάρος των συμφερόντων των ασφαλισμένων.

Από όσα μας περιγράψατε για τη σημερινή κατάσταση του ΤΑΥΦΕ, μπορείτε να μας αναφέρετε τι διακυβεύεται με τον Ν. 5078/2023, ο οποίος προβλέπει την κατάργηση της υποχρεωτικότητας της ασφάλισης;

Ο νόμος 5078/2023, αναίτια, αντισυνταγματικά και κόντρα στο ευρωπαϊκό κεκτημένο χτυπά το ΤΑΥΦΕ κυριολεκτικά στην «καρδιά», βάζοντας βόμβα στα θεμέλια ενός υγιούς Ταμείου, το οποίο -επαναλαμβάνω- δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, και το ερώτημα που τίθεται αμείλικτα είναι: Για ποιο λόγο έγινε αυτό; Τί εξυπηρετεί; Ένα Ταμείο, όσο υγιές κι αν είναι, όταν μειώνεται ο αριθμός των ασφαλισμένων του, σπρώχνεται με μαθηματική ακρίβεια στο γκρεμό. Όταν αυθαίρετα και κόντρα στη νομιμότητα ένας θεσμός του πρώτου πυλώνα της δημόσιας υποχρεωτικής Κοινωνικής Ασφάλισης «πετιέται» στον δεύτερο πυλώνα της προαιρετικής ασφάλισης, οδηγείται στην ασφυξία, γεγονός που με απλά λόγια σημαίνει ότι απειλούνται ευθέως η περιουσία και τα δικαιώματα των δεκάδων χιλιάδων ασφαλισμένων του, που, όπως προανέφερα, κυμαίνεται από 22% έως 66%.

Η κατάργηση της υποχρεωτικότητας παρουσιάζεται ως “δικαίωμα επιλογής” και “απελευθέρωση”. Εσείς την χαρακτηρίζετε «παγίδα». Τι απαντάτε σε όσους τη βλέπουν ως ένα φιλελεύθερο βήμα προόδου;

Είναι γεγονός πως κάποιοι επιχειρούν να παραπλανήσουν συστηματικά την κοινωνία, εμφανίζοντας πολλά αντιλαϊκά μέτρα ως μεταρρυθμίσεις που υπηρετούν τάχα το «δικαίωμα επιλογής». Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Πρόκειται για «απελευθέρωση» και «δικαίωμα στην επιλογή» ή για μια τεράστια παγίδα και ένα παραπλανητικό δίλημμα; Για να απαντήσουμε δεν χρειάζεται να κάνουμε εκτιμήσεις, αρκεί να «διαβάσουμε» τα πραγματικά δεδομένα και τους αριθμούς, που είναι αποκαλυπτικοί: Ενδεικτικά αναφέρω ότι σήμερα ένας Παλαιός Ασφαλισμένος (ΠΑ) με εισφορές 2% επί των μικτών αποδοχών του και με μέσο μισθό 1.500 ευρώ, πληρώνει στο ΤΑΥΦΕ εισφορές 30 ευρώ το μήνα. Αντίστοιχα, ένας Νέος Ασφαλισμένος (ΝΑ) με εισφορές 4%επί των μικτών αποδοχών του και με μέσο μισθό 1.500 ευρώ, πληρώνει στο ΤΑΥΦΕ εισφορές 60 ευρώ το μήνα. Αν επιλέξει να μην ασφαλιστεί στο ΤΑΥΦΕ για το εφάπαξ του, σημαίνει ότι θα «αυξήσει» το μηνιαίο του εισόδημα κατά 30 ή 60 ευρώ, αντίστοιχα. Επιπλέον, ενώ οι εισφορές είναι αφορολόγητες, τα 30 ή 60 ευρώ θα προστεθούν στο εισόδημά του και θα φορολογηθούν με βάση την εκάστοτε κλίμακα (15%-45%). Άρα, θα αυξήσει το μισθό του με ένα ποσό κυριολεκτικά αμελητέο για τα σημερινά δεδομένα, χάνοντας όμως, στο τέλος του εργασιακού του βίου ένα σημαντικό αφορολόγητο εφάπαξ. Συγκεκριμένα, και με βάση πραγματικά παραδείγματα, ένας ΠΑ με πλήρη και ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα και με μέσο μισθό της τελευταίας διετίας του εργασιακού του βίου 2.400 ευρώ, θα λάβει εφάπαξ παροχή 25.000 ευρώ (μετά τη μείωση του μνημονιακού Ν. 4093/2012 κατά 63,91%). Δηλαδή, επικουρικές συντάξεις δέκα ετών μαζεμένες, και μάλιστα αφορολόγητες. Αντίστοιχα, ένας ΝΑ με τον ίδιο μέσο μισθό θα λάβει εφάπαξ παροχή με βάση την τελευταία πενταετία του εργασιακού του βίου, περίπου 58.000 ευρώ. Δηλαδή, επικουρικές συντάξεις δεκαέξι ετώνμαζεμένες, και μάλιστα αφορολόγητες. Εάν δε, συνυπολογίσουμε τις εισφορές που καταβάλλει κάποιος για το εφάπαξ σε σχέση με την επικουρική σύνταξη, το όφελος είναι πολλαπλάσιο υπέρ του θεσμού των εφάπαξ σε σχέση με τις επικουρικές συντάξεις. Και επιπλέον, υπάρχει κάποιος που δεν θεωρεί δεδομένο ότι η μικρή αυτή «αύξηση» δεν θα ενσωματωθεί από τους εργοδότες σε μελλοντικές αυξήσεις του μισθού; Είναι πασιφανές, λοιπόν, τι πραγματικά συμφέρει τον εργαζόμενο-ασφαλισμένο και τι του «διαφημίζεται» ως «δικαίωμα επιλογής».

Πόσο επηρεάζεται η βιωσιμότητα του ΤΑΥΦΕ από τη μετάβαση στον προαιρετικό χαρακτήρα; Ποιο είναι το αριθμητικό όριο των ασφαλισμένων κάτω από τον οποίο το Ταμείο δεν θα είναι πια βιώσιμο;

Όπως είπα και πριν, όσο μειώνεται ο αριθμός των ασφαλισμένων, μειώνονται, δηλαδή, τα έσοδα από εισφορές, τόσο αυξάνονται και οι περικοπές σε παροχές. Αυτό είναι αυτονόητο και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να το αντιληφθεί. Άρα, το τέλος της υποχρεωτικότητας, ειδικά σε εποχές οικονομικής ανέχειας και ασφυξίας για τους εργαζόμενους, όπως αυτή που βιώνουμε εδώ και πάνω από 15 χρόνια, θα οδηγήσει εκτός ΤΑΥΦΕ αρκετούς νεοεισερχόμενους στον κλάδο του Φαρμάκου, αλλά και κάποιοι ήδη ασφαλισμένοι θα πέσουν στην παραπλανητική «παγίδα» που περιέγραψα πριν. Οπότε είναι απόλυτα βέβαιο ότι το τέλος της υποχρεωτικότητας είναι βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια ενός υγιούς Ταμείου, όπως το ΤΑΥΦΕ, το οποίο δίνει εφάπαξ στους ασφαλισμένους του που θα ζήλευαν πολλά άλλα Ταμεία. Ανεξάρτητα από τον αριθμό των ασφαλισμένων που θα παραμείνει, το Ταμείο είναι υποχρεωμένο να λάβει μέτρα άμεσα για να προστατέψει τη βιωσιμότητά του και ως εκ τούτου οι μειώσεις θα γίνουν από την πρώτη ημέρα άρσης της υποχρεωτικότητας.

Υπάρχει νομικό ή συνταγματικό έρεισμα για την άρση της υποχρεωτικότητας ή πρόκειται – όπως αναφέρετε – για μια πρόχειρη και επικίνδυνη νομοθέτηση;

Όλοι οι διακεκριμένοι συνταγματολόγοι και καθηγητές μιλούν με επιστημονική τεκμηρίωση για μία καταφανώς αντισυνταγματική διάταξη, η οποία αντιβαίνει ευθέως το νομικό μας status και το Ευρωπαϊκό και διεθνές θεσμικό κεκτημένο. Επίσης, όπως προκύπτει και από σχετική επιστημονική μελέτη του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, ο νόμος 5078/2023 είναι ο ορισμός της κακής νομοθέτησης, αφού το ΤΑΥΦΕ «βίαια», αναίτια και χωρίς ίχνος νομιμότητας σπρώχνεται στον Β΄ Πυλώνα της προαιρετικής ασφάλισης, γεγονός που απειλεί ευθέως τη βιωσιμότητά του και τα δικαιώματα των περίπου 60 χιλιάδων ενεργών και ανενεργών ασφαλισμένων του. Επιπλέον, να τονίσω ότι στις 19 Φεβρουαρίου 2026, σε ειδική ημερίδα -εκτός των άλλων σημαντικών θεμάτων- παρουσιάστηκαν και τα αποκαλυπτικά συμπεράσματα του νέου έργου που εκπονήθηκε από το Ερευνητικό Εργαστήριο Κοινωνικής Διοίκησης (ΕΕΚΔ) του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικήςαναφορικά με την προστασία των δικαιωμάτων των ασφαλισμένων του ΤΑΥΦΕ από το κεκτημένο των πλέον σημαντικών Διεθνών Οργανισμών (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, Συμβούλιο της Ευρώπης) υπό το πρίσμα εφαρμογής του νόμου 5078/2023. Η Ημερίδα μεταδόθηκε ζωντανά μέσω του καναλιού του ΤΑΥΦΕ στο YouTube, όπου και παραμένει αναρτημένη και μπορεί να την παρακολουθήσει ο οποιοσδήποτε.

Γίνεται συχνά αναφορά σε «αμαρτωλές εποχές» των ασφαλιστικών Ταμείων με δομημένα ομόλογα και ζημιές. Πώς διασφαλίζει σήμερα το ΤΑΥΦΕ τη χρηστή οικονομική διαχείριση και τις ασφαλείς επενδύσεις;

Πρώτον, τα δομημένα ομόλογα ήταν έμπνευσης των τραπεζών και τα αγόρασαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία του δημόσιου συστήματος. Ξέρετε, είναι γεγονός ότι πολλές φορές οι φήμες και οι «καλοθελητές» που υπηρετούν ιδιότυπα συμφέροντα, μπορούν να παραχαράξουν τα δεδομένα και να θολώσουν το τοπίο. Ωστόσο, η πραγματικότητα στο τέλος βρίσκει τρόπο και χώρο για να φανεί και να δώσει αποστομωτικές απαντήσεις. Επιτρέψτε μου να αναφέρω δύο παραδείγματα: Το ΤΑΥΦΕ και το ΤΕΑΥΦΕ όχι μόνο δεν έχασαν ούτε ένα ευρώ, αλλά είχαν καθαρό, άμεσο και έμμεσο όφελος περίπου 201 εκατομμύρια ευρώ από αυτές τις επενδυτικές κινήσεις και τα δομημένα ομόλογα. Τα χρήματα αυτά βρίσκονται στα ταμεία των Ταμείων. Χάρη σε αυτές τις επενδυτικές κινήσεις τα Ταμεία μας στάθηκαν όρθια ακόμα και μετά το PSI και τη μεγάλη απομείωση του δημοσίου χρέους, που επέβαλε το κράτος στα αποθεματικά (π.χ. το ΤΑΥΦΕ κατέβαλε το 53,5% της περιουσίας του, δηλαδή 38 εκατ. ευρώ, για να συμβάλει στην απομείωση του δημόσιου χρέους). Σήμερα, τα αποθεματικά του ΤΑΥΦΕ ξεπερνούν, όπως είπα και πιο πριν, τα 280 εκατ. ευρώ, και αυτό είναι συλλογικό επίτευγμα και πρέπει να το προστατεύσουμε. Όσοι, λοιπόν, συνεχίζουν ακόμη και σήμερα τη συκοφαντική φημολογία, υπηρετούν δικούς τους αλλότριους σκοπούς ή άθελά τους εξυπηρετούν ιδιότυπα συμφέροντα ή και πολιτικό λαϊκισμό.

Πόσο σημαντικό ρόλο παίζουν τα αποθεματικά στη λειτουργία και την αξιοπιστία του ΤΑΥΦΕ; Πού βρίσκονται σήμερα και πώς αξιοποιούνται;

Να διευκρινίσω αρχικά ότι τα αποθεματικά των Ταμείων δεν είναι κεφάλαιο προς ελεύθερη διάθεση. Είναι περιουσία των υφιστάμενων ενεργών και ανενεργών ασφαλισμένων και, φυσικά, αποτελούν κρίσιμη παράμετρο για τις παροχές που δίνει ένα Ταμείο στους ασφαλισμένους που αποχωρούν σήμερα από τον εργασιακό βίο και ταυτόχρονα αποτελούν την εγγύηση και για τις παροχές των επόμενων γενεών. Έτσι διασφαλίζεται η διαχρονική βιωσιμότητα ενός Ταμείου. Δηλαδή, δεν μετράμε μόνο τι δίνουμε σήμερα, αλλά και τι εγγυόμαστε και για το αύριο, για το μέλλον και τη νέα γενιά. Σήμερα, το ΤΑΥΦΕ λειτουργεί με εντελώς επαγγελματικό τρόπο: εκπονεί αναλογιστικές μελέτες, συντάσσει οικονομικές καταστάσεις στο πρώτο εξάμηνο του επόμενου έτους αναφοράς, έχει ειδική επενδυτική επιτροπή με καθηγητές πανεπιστημίου και ειδικούς της χρηματοοικονομικής διοίκησης και είναι όλα αναρτημένα στην επίσημη ιστοσελίδα του ΤΑΥΦΕ. Και η μεγάλη αύξηση της περιουσίας του αποδεικνύει τη διαφάνεια και τον επαγγελματισμό στη διοίκηση, το σεβασμό και τη διαφύλαξη και αύξηση της περιουσίας των ασφαλισμένων του. Και επιτρέψτε μου να τονίσω ότι το ΤΑΥΦΕ είναι αυτοδιοικούμενο, δηλαδή, το ΔΣ εκλέγεται από τους ασφαλισμένους του, λογοδοτεί σε αυτούς και ελέγχεται από το Υπουργείο Εργασίας, την Εθνική Αναλογιστική Αρχή και την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Γι’ αυτό και κάνω λόγο για ένα Ταμείο-πρότυπο κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

Πώς τοποθετείται η Ευρωπαϊκή Ένωση στη μετάβαση από την υποχρεωτική στην προαιρετική κοινωνική ασφάλιση; Υπάρχει ευρωπαϊκή στήριξη ή αντίλογος σε όσα εφαρμόζονται στην Ελλάδα;

Όπως είπα και πιο πριν, είναι απόλυτα τεκμηριωμένο ότι οι διατάξεις του νόμου 5078/2023, που αφορούν στο ΤΑΥΦΕ, είναι κόντρα στο ευρωπαϊκό θεσμικό κεκτημένο. Η ίδια η έκθεση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής και συγκεκριμένα στη σελ. 21, επισημαίνει ότι το ΤΑΥΦΕ δεν εμπίπτει στην ευρωπαϊκή οδηγία που επικαλείται η αιτιολογική έκθεση του νόμου. Επομένως, η κατάργηση της υποχρεωτικότητας δεν αποτελεί επιταγή της ΕΕ, αλλά -λανθασμένη κατά την εκτίμηση τη δική μας και πολλών ειδικών- επιλογή της κυβέρνησης. Αξίζει, επίσης, να πούμε ότι η Έκθεση 14/2025 του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου που δημοσιεύτηκε πριν λίγο καιρό, επισημαίνει ξεκάθαρα ότι οι επαγγελματικές και ιδιωτικές λύσεις δεν υποκαθιστούν τον κορμό της κοινωνικής προστασίας, που παραμένει στα εθνικά, δημόσια συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης και πρέπει να τονίσω ότι το τέλος της υποχρεωτικότητας στην ασφάλιση στο ΤΑΥΦΕκινείται κόντρα σε αυτές τις αρχές και αφήνει τους ασφαλισμένους εκτεθειμένους σε ατομικούς κινδύνους που δεν μπορούν να τους διαχειριστούν σε ασταθές εργασιακό και επαγγελματικό περιβάλλον και κάτω από τον φόβο και την παραπληροφόρηση. Καλούμε κάθε ενδιαφερόμενο στην ημερίδα που θα γίνει στις 19 Φεβρουαρίου. Θα μάθει και θα διαπιστώσει πολλά για τη δυσαρμονία του νόμου με τις δεσμεύσεις της χώρας απέναντι σε διεθνείς Οργανισμούς.

Πώς απαντάτε σε εκείνους που αντιμετωπίζουν με καχυποψία τα Ταμεία γενικά και έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην κοινωνική ασφάλιση; Τι κάνει το ΤΑΥΦΕ διαφορετικό ώστε να αποκαταστήσει αυτή τη σχέση εμπιστοσύνης;

Η υποχρεωτική Κοινωνική Ασφάλιση για κύριες και επικουρικές συντάξεις, για εφάπαξ ή για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κ.λπ., δεν είναι παραχώρηση, προνόμιο ή ακόμα χειρότερα «πολυτέλεια». Είναι κατάκτηση των εργαζομένων και θεμελιώδης υποχρέωση της Πολιτείας να εξασφαλίζει την ποιότητα ζωής και την αυτονόητη απαίτηση των εργαζομένων για ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής μετά το τέλος του εργασιακού τους βίου. Ποτέ -και επαναλαμβάνω σωστά- για τη δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση δεν μπήκε ζήτημα προαιρετικότητας και επιλογής. Η υποχρεωτικότητα δεν είναι περιορισμός, είναι κοινωνική εγγύηση βιωσιμότητας του ασφαλιστικού και υγειονομικού συστήματος, με τα μάτια στραμμένα στις επόμενες γενιές. Με αυτή την αρχή το ΤΑΥΦΕ πορεύεται πάνω από 6 δεκαετίες. Με διαφάνεια στις αποφάσεις, με αυτοδιαχείριση και έλεγχο από τους ασφαλισμένους του, με λογοδοσία στις Αρχές, με όλα τα στοιχεία του αναρτημένα στην ιστοσελίδα του, υπηρετεί με στοχοπροσήλωση και καθαρότητα την περιουσία και τα δικαιώματα των ασφαλισμένων του.

Ποια είναι η βασική διεκδίκηση του ΤΑΥΦΕ προς την Πολιτεία σήμερα; Υπάρχουν πολιτικά περιθώρια τροποποίησης του Ν. 5078/2023;

Από την ψήφιση του νόμου 5078/2023, το απόλυτα ορθό νομικά, πολιτικά και κοινωνικά αίτημά μας είναι ένα: Η κατάργηση των αντισυνταγματικών διατάξεων που οδηγούν στο γκρεμό το ΤΑΥΦΕ, το οποίο πάνω από 6 δεκαετίες βρίσκεται στον πυρήνα του πρώτου πυλώνα της δημόσιας υποχρεωτικής Κοινωνικής Ασφάλισης. Και οφείλω να πω ότι ο αγώνας που δώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα έφερε κάποια πρώτα θετικά αποτελέσματα. Στο τελευταίο εργασιακό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στα τέλη του 2025, το υπουργείο Εργασίας με νομοτεχνική βελτίωση τροποποίησε τη σχετική διάταξη του νόμου 5078/2023, αναβάλλοντας τη μετατροπή της ασφάλισης στο ΤΑΥΦΕ από υποχρεωτική σε προαιρετική για την 1/1/2028, από 1/1/2026 που αρχικά προβλεπόταν, προκειμένου να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος για την επίτευξη της βέλτιστης λύσης, που είναι η διαχρονική βιωσιμότητα του Ταμείου και η προστασία των συμφερόντων των ασφαλισμένων όπως αναφέραμε και σε σχετική ανακοίνωση, είναι προφανές ότι με τη συγκεκριμένη απόφαση η κυβέρνηση και η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας έδειξαν ότι αντιλήφθηκαν τη σοβαρότητα του θέματος και τη ζημιά που θα προκαλούσε η μετατροπή του ΤΑΥΦΕ σε Ταμείο προαιρετικής ασφάλισης στην περιουσία και τα δικαιώματα πάνω από 55.000 εργαζομένων στο Φάρμακο, δίνοντας ένα σημαντικό χρονικό περιθώριο για τη συνέχιση του εποικοδομητικού διαλόγου. Επαναλαμβάνουμε και από εδώ ότι ο δίαυλος επικοινωνίας παραμένει ανοιχτός και ο διάλογος συνεχίζεται με την εκτίμηση ότι σε ένα πλαίσιο καλής θέλησης και κυρίως με αίσθημα ευθύνης απέναντι στους δεκάδες χιλιάδες ασφαλισμένους στο ΤΑΥΦΕ, θα οδηγήσει στην επίτευξη του τελικού στόχου, που δεν είναι άλλος από την οριστική τροποποίηση των διατάξεων του νόμου 5078/2023 και τη συνέχιση της υποχρεωτικότητας στην ασφάλιση στο ΤΑΥΦΕ, αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για ένα ιστορικό Ταμείο του πρώτου πυλώνα της δημόσιας υποχρεωτικής Κοινωνικής Ασφάλισης. Και, όπως είπα και στην αρχή, η διετής παράταση στην άρση της υποχρεωτικότητας και οι τελευταίες τοποθετήσεις της πολιτικής ηγεσίας δείχνουν ότι οι επιστημονικές ενστάσεις και τα τεκμηριωμένα επιχειρήματά μας ακούγονται!

Ποιο είναι το μήνυμα σας προς τους ασφαλισμένους; Ποια ελπίδα και ποια επιλογή έχουν μπροστά τους για να προστατεύσουν την προσωπική και συλλογική τους ασφάλιση;

Από τους ασφαλισμένους ζητάμε να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του πολιτικού λαϊκισμού και της παραπληροφόρησης που υπηρετούν έναν και μοναδικό στόχο: να τους στερήσουν το μέλλον τους και εν προκειμένω να εξαϋλώσουν/εξανεμίσουν την περιουσία τους εξυπηρετώντας ιδιότυπα συμφέροντα. Το ΤΑΥΦΕ είναι αποκλειστικά δικό τους. Είναι «χτισμένο» απ’ αυτούς και λειτουργεί γι’ αυτούς. Αγαπητοί ασφαλισμένοι, το ΤΑΥΦΕ είναι ένας ζωντανός οργανισμός, δυνατός, σύγχρονος, αυτοδιοικούμενος, με επαγγελματική διαχείριση, που διαρκώς εποπτεύεται και λογοδοτεί, λειτουργώντας προς όφελός σας. Αν διατηρήσουμε την υποχρεωτικότητα, αν συνεχίσουμε να το θωρακίζουμε, μπορούμε να εγγυηθούμε ό,τι κανένας άλλος κοινωνικός θεσμός δεν μπορεί να σας δώσει, υψηλό, αφορολόγητο και εγγυημένο εφάπαξ. Το ΤΑΥΦΕ είστε εσείς! Μην το αφήσετε να χαθεί! Το μέλλον του είναι στα χέρια σας!
Όλοι μας, ασφαλισμένοι, διοικούντες και διοικούμενοι, πρέπει να έχουμε στο νου μας ένα αξίωμα ζωής: Αυτό που βιώνουμε όταν συντελείται ένα γεγονός, είναι αποτέλεσμα αυτού που κάναμε ή παραλείψαμε να κάνουμε όταν μπορούσαμε, είχαμε τη δυνατότητα, αλλά το όραμα και η στρατηγική προσήλωση υποδουλωνόταν στο εφήμερο και επιφανειακό βόλεμα.

Θα μου επιτρέψετε, στο σημείο αυτό, να κάνω μία μικρή αναφορά στην ετήσια τακτική Γενική Συνέλευση των ασφαλισμένων, η οποία διεξήχθη στις 15/03/2026, και η οποία εξελίχθηκε σε ένα νομικό και πολιτικό φόρουμ στήριξης του ΤΑΥΦΕ, στο οποίο συναντήθηκαν η νομική επιστήμη, η πολιτική ευθύνη, η διοικητική εμπειρία και, φυσικά, η φωνή των ίδιων των ασφαλισμένων. Από όλες τις τοποθετήσεις αναδείχθηκε με σαφήνεια ένα κοινό συμπέρασμα:  Η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ατομική ευθύνη αλλά συλλογική εγγύηση και το ΤΑΥΦΕ αποτελεί ένα συλλογικό συμβόλαιο εμπιστοσύνης, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι προαιρετικό!

Το ΤΑΥΦΕ αποτελεί έναν από τους πλέον συνεκτικούς θεσμούς κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα.  Το ΤΑΥΦΕ είναι οι ίδιοι οι ασφαλισμένοι του – και το μέλλον τους δεν μπορεί να τεθεί σε διακινδύνευση.  Η διατήρηση της υποχρεωτικότητας δεν είναι επιλογή πολιτικής σκοπιμότητας, αλλά ζήτημα κοινωνικής ευθύνης και προστασίας των ασφαλισμένων.  Η υποχρεωτικότητα στην ασφάλιση είναι ασπίδα προστασίας για όλους, κυρίως όμως για τους αδυνάμους.